Από το ΚΕΦΑΛΑΙΟ 28: Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΙΜΑΙΡΑΣ
Σελίδα 378…
Ο Τζορτζ σήκωσε το βλέμμα του. Τα κόκκινα μάτια του ήταν κενά, σαν άνθρωπος που είχε παραδοθεί στη μοίρα του.
«Δεν ήταν δική μου απόφαση. Τα συμφέροντα ήταν τεράστια…»
«Μη μου λες για συμφέροντα!» τον έκοψε. «Δεν είσαι σε τηλεοπτικό παράθυρο με στημένους δημοσιογράφους. Γεωπολιτικοί σχεδιασμοί, υπερδυνάμεις… Τι σχέση έχουν όλα αυτά με μία ‘διαρροή αερίου΄’; Εκτός αν δεν ήταν απλά ένα δυστύχημα.»
«Κάποια μυστικά,» ψέλλισε, «είναι καλύτερο να μένουν θαμμένα. Για το καλό όλων.»
«Κοίτα το δικό σου καλό για την ώρα,» απάντησε με νόημα ο Μπελ. «Ένα μήνα μετά, ένας CEO του εμπορικού σκέλους των σιδηροδρόμων της χώρας, σκοτώθηκε σε “τροχαίο”. Έχασε τον έλεγχο του αυτοκινήτου του και έπεσε σε γκρεμό. Ξέρουμε ότι κάποιοι “σύμμαχοι” χρησιμοποιούν τέτοιες μεθόδους για να καλύψουν τα νώτα τους. Τί δουλειά είχαν αυτοί με το ατύχημα;»
Το βλέμμα του Μονρό είχε χαθεί, βουτηγμένο σε μια εσωτερική δίνη ενοχής. Ο Μπελ του έκοψε τις επιλογές.
«Ξέρω τι πραγματικά συνέβη εκείνο το βράδυ. Συνέβαινε τακτικά για δύο χρόνια και σταμάτησε απότομα εκείνη τη νύχτα. Θέλω να σε δει ο κόσμος να το ξεστομίζεις, χωρίς να σε καθοδηγήσω στην απάντηση. Πρόσεχε καλά τι θα πεις…»
Ο Μονρό δεν απάντησε αμέσως. Το ερώτημα επαναλαμβάνονταν στ’ αυτιά του σαν βουητό. Πήρε μια βαθιά, τρεμάμενη ανάσα. Με τα μάτια του υγρά, γεμάτα απόγνωση, σχεδόν ψιθύρισε.
«Μπορείς… μπορείς να προστατέψεις την οικογένειά μου αν μιλήσω; Εκείνοι… δεν φταίνε σε τίποτα. Δεν με νοιάζει για μένα. Έχω αποδεχτεί τη μοίρα μου.»
Η φωνή από τα ηχεία ακούστηκε σταθερή και γεμάτη βεβαιότητα.
«Μπορώ και ήδη το κάνω. Δεν χρειάζονται θεαματικές κινήσεις. Οι ηγέτες των μεγάλων συμφερόντων, αυτοί που ωφελήθηκαν από το σκοτάδι, έχουν ενημερωθεί από τα πολιτικά πιόνια τους. Όποιος τολμήσει να αγγίξει την οικογένειά σου, δεν θα υπάρχει σε λιγότερο από 24 ώρες.»
Ο Μονρό άνοιξε το στόμα του, αλλά οι λέξεις άργησαν να βγουν. Έκλεισε σφιχτά τα μάτια, σα να προσπαθούσε να σβήσει τις εικόνες πόνου και φρίκης που τον στοίχειωναν. Το σώμα του άρχισε να τρέμει.
«Έχω δει τα αυθεντικά βίντεο… αυτά που “χάθηκαν”…»
Δάκρυα άρχισαν να κυλούν ασταμάτητα στα μάγουλά του. Είχε έρθει η στιγμή να αποβάλει από μέσα του την αλήθεια που τον δηλητηρίαζε κάθε νύχτα στον ύπνο του.
«Θεέ μου… Οι εργάτες… δεν σκοτώθηκαν απλά… Έγιναν στάχτη. Στο σταθμό… οι άνθρωποι καταπλακωθήκαν σα να ήταν μυρμήγκια…»
Η ατμόσφαιρα στο κελάρι ήταν βαριά σα μολύβι. Οι λυγμοί γέμισαν το δωμάτιο κόβοντας για λίγο την ομολογία. Ο Μπελ περίμενε σιωπηλά να συνέλθει. Μετά από λίγο, σήκωσε ξανά το βλέμμα του. Το πρόσωπό του, ήταν κόκκινο και πρησμένο από τα δάκρυα.
«Μεταφέρονταν στρατιωτικό υλικό μέσω των τρένων. Παράνομα. Απόρρητα. Δεν έπρεπε να φαίνονται πουθενά. Αν έμπαιναν ξεχωριστά δρομολόγια όπως προβλέπεται, θα ήταν ευκόλως ο υπολογισμός των ποσοτήτων και των προορισμών από τους εχθρούς.»
Τα λόγια του έβγαιναν με δυσκολία, ανάμεσα σε ρίγη και λυγμούς. Η φωνή του Μπελ έκοψε τη ροή της εξομολόγησης, ψυχρή και κοφτερή.
«Σύνελθε. Ποιους εχθρούς, Τζορτζ; Δεν είμαστε σε πόλεμο. Και γιατί απομακρύνθηκαν όλα τόσο γρήγορα;»
«Εμείς όχι, οι σύμμαχοί μας όμως, ναι. Τροφοδοτούσαμε τις επιχειρήσεις τους με δικά μας αποθέματα. Παράνομα, δεν πέρασε ποτέ από το κοινοβούλιο. Όσον αφορά την ταχύτητα αποκατάστασης, είναι εύκολο να το καταλάβεις. Έπρεπε να καλυφθούν τα ίχνη της έκρηξης και τα μπάζα που πρόδιδαν την κακοτεχνία στο σταθμό, πριν ερευνητές των θυμάτων ξεκινούσαν δικές τους έρευνες.»
Στο κελάρι επικράτησε ξανά η σιωπή. Ο Μονρό, ξαπλωμένος στο κρεβάτι, δεν είχε που να κρύψει τα βουρκωμένα και γεμάτα ντροπή μάτια του.
Η φωνή του Μπελ ακούστηκε ένα λεπτό μετά, πράα, απογοητευμένη, σχεδόν τσακισμένη.
«Αυτό ήταν το μυστικό που θέλατε να θάψετε, Τζορτζ; Αυτός ήταν ο λόγος για όλη αυτή τη συγκάλυψη; Για να προστατεύσετε τα συμφέροντα της κλίκας σας και ξένων δυνάμεων; Για αυτό προσβάλατε έναν ολόκληρο λαό;»
«Ναι…»
Ακολούθησε μια απόλυτη σιωπή. Ο Μονρό είχε χρόνο να συνέλθει. Τα δάκρυα στέγνωσαν στο πρόσωπό του. Η ανάσες του σταθεροποιήθηκαν. Τότε, η φωνή στα ηχεία επανήλθε.
«Ανάμεσα στα θύματα ήταν και μία έγκυος γυναίκα που περίμενε το παιδί της. Γνωρίζεις την περίπτωση;»
«Ναι, η Κάθριν…»
«Τον σύζυγό της;»
«Ο Τζον. Έδωσε τέλος στην ζωή του μετά από τον χαμό τους.»
«Δεν είσαι όσο αναίσθητος νόμιζα. Ενδιαφέρθηκες. Όχι Τζορτζ, δεν έδωσε απλά ένα τέλος στη ζωή του. Από τη στιγμή που ο κόσμος δεν είχε πια νόημα γι’ αυτόν, έκανε την καλύτερη επιλογή που είχε. Πήγε να τους βρει. Να συνεχίζει μαζί τους. Η αναχώρησή του όμως, άφησε μόνο του πίσω ένα άλλο παιδί, ένα νεογέννητο.»
«Όχι… Δεν… Δεν μπορεί να ισχύει αυτό. Κάνεις λάθος…»
«Επίτρεψέ μου να ξέρω καλύτερα…»
