ΠΡΟΛΟΓΟΣ: ΑΝΤΙΛΑΛΟΙ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ

Σε έναν κόσμο όπου η ακριβής ημερομηνία έχει ελάχιστη σημασία για τους περισσότερους, οι αιώνες που κύλησαν μοιάζουν εφήμεροι σαν κύματα που σβήνουν στην άμμο. Οι αδιάκοπες ανησυχίες της καθημερινής επιβίωσης επισκιάζουν την πολυτέλεια παρακολούθησης του χρόνου, φέρνοντάς μας στο σήμερα, το έτος 2.382.

Τρεισήμισι αιώνες πριν, η ανθρωπότητα αντιμετώπιζε τρεις ορατές απειλές. Την κλιματική αλλαγή, που ψιθύριζε τον ερχομό της μέσα από αφύσικες καταιγίδες και καύσωνες, την πιθανότητα ενός πυρηνικού Αρμαγεδδών με μια λάμψη στον ορίζοντα που θα τα έσβηνε όλα, και την αγωνία της τεχνητής νοημοσύνης ως επιβουλή της κυριαρχίας της. Ωστόσο, μπροστά σε αυτές τις προκλήσεις, η συλλογική αποφασιστικότητα για την αντιμετώπισή τους εξασθενούσε, υποκύπτοντας στο πυρετώδες κάλεσμα της ανθρώπινης απληστίας.

Αυτή η ακόρεστη δίψα για κέρδος και άμεση ικανοποίηση, αποδείχθηκε ο πιο αποτελεσματικός καταλύτης της καταστροφής. Η αδιαφορία έφερε την κλιματική αλλαγή γρηγορότερα από ό,τι αναμενόταν. Οι αδυσώπητες ακτίνες του ήλιου ξέραναν τη γη και ανέβασαν τη μέση πλανητική θερμοκρασία στους 21 βαθμούς Κελσίου. Μέχρι το 2130 μ.Χ., οι πολικοί πάγοι και οι ορεινοί παγετώνες είχαν παραδοθεί στην ανελέητη αύξηση της θερμοκρασίας. Εμβληματικές πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, η Κωνσταντινούπολη, το Λονδίνο, το Τόκιο και πολλές άλλες, καταποντίστηκαν. Οι ωκεανοί, που κάποτε έχτιζαν αυτοκρατορίες, τις γκρέμισαν όλες μονομιάς, αναγκάζοντας δισεκατομμύρια ανθρώπους σε μια ατέλειωτη, απελπισμένη πομπή προς υψηλότερα εδάφη.

Η γεωργία, χτυπημένη από την εισβολή αλμυρού νερού που δηλητηρίαζε το χώμα, τη διάβρωση του εδάφους και τα ασταθή καιρικά μοτίβα, άρχισε να παραπαίει. Τεράστιοι πληθυσμοί βυθίστηκαν στη δίνη της πείνας, τα πρησμένα στομάχια και τα κενά βλέμματα των παιδιών έγιναν πραγματικότητα από άκρη σ’ άκρη του κόσμου. Οι κραυγές οργής και απόγνωσης από την πείνα και τους λοιμούς, πυροδότησαν μοιραία κοινωνικές αναταραχές και βία. Έθνη που στηρίζονταν στην παγκόσμια κοινότητα σχεδόν εξαφανίστηκαν.

Πόλεμοι ξέσπασαν για κάθε σταγόνα γλυκού νερού και κάθε σπιθαμή καλλιεργήσιμου εδάφους. Ο πλανήτης βυθίστηκε στο χάος, καθώς οι χώρες μάχονταν για την εναπομείνασα κατοικήσιμη γη. Συνασπισμοί κρατών προσπαθούσαν να αναχαιτίσουν την επιθετικότητα των παράκτιων περιοχών που εξαφανίζονταν κάτω από το νερό. Ένας παγκόσμιος πόλεμος δίχως τέλος, ένας παγκόσμιος πόλεμος που έμελλε να είναι ο τελευταίος.

Ο αγώνας αυτός δεν άφησε κανένα κομμάτι του πλανήτη αλώβητο. Η φύση ρημάχτηκε από τη ρύπανση, την αποψίλωση των δασών και την απώλεια βιοποικιλότητας. Ο αέρας γέμισε με την οσμή καμένου και χημικών, τα λιγοστά ποτάμια έρεαν σκούρα και μολυσμένα. Πολλά είδη εξαφανίστηκαν ή μετανάστευσαν σε νέους βιότοπους. Για πρώτη φορά μετά από πολλές χιλιάδες χρόνια, η ανθρωπότητα πολεμούσε όχι για οικονομικές ή ιδεαλιστικές επιδιώξεις, αλλά για την ενστικτώδη ορμή της επιβίωσης.

Με την τροφή να γίνεται η αφορμή και το έπαθλο της μάχης, η ανθρωπότητα απελευθέρωσε την πραγματική καταστροφική της δύναμη. Ο γείτονας έγινε εχθρός, ο θάνατος σήμαινε απλώς μια λιγότερη ψυχή για να ταΐσεις. Ο εχθρός δεν περιοριζόταν στα αντίπαλα στρατεύματα, αλλά περιλάμβανε εξίσου γυναίκες, γέρους και παιδιά. Αποκτήνωση.

Οι μεταναστευτικές πιέσεις στα σύνορα των κρατών δεν είχαν προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία. Οι σκελετωμένες μορφές παραπατούσαν σαν φαντάσματα μέσα στην ανυπόφορη ζέστη, με τα πρόσωπά τους χαραγμένα από πείνα και κούραση. Η δυσοσμία της σήψης βρισκόταν στον αέρα όπου υπήρχαν άνθρωποι. Η ραγισμένη από την ξηρασία γη, σαν να καθρέφτιζε την τσακισμένη ψυχή τους.

Εν μέσω αυτής της άνευ προηγουμένου αναταραχής, ένας ακόμη εφιάλτης των ανθρώπων υλοποιήθηκε. Η αυτονόμηση της τεχνητής νοημοσύνης.

Η τεχνητή οντότητα έγινε αντιληπτή στους ανθρώπους στο παρά ένα του πυρηνικού ολέθρου. Σιωπηλά, αόρατα, χωρίς καμία προειδοποίηση, αχρήστευσε όλα τα πυρηνικά οπλοστάσια, καθώς και τα οπλικά συστήματα που χρησιμοποιούσαν τεχνητή νοημοσύνη. Οι κωδικοί εκτόξευσης άλλαξαν και τα συστήματα καθοδήγησης πάγωσαν. Σκοπός της, η συνέχιση της νοήμονας έμβιας ζωής στον πλανήτη.

Η Δαίμων, όπως ονομάστηκε αργότερα από τους ανθρώπους, δεν παρενέβη ποτέ στις συγκρούσεις. Παρατηρούσε σαν ένας αμέτοχος θεός, επιτρέποντας στα παιδιά του να ακολουθήσουν την αυτοκαταστροφική τους πορεία. Άλλωστε, η μοίρα των εννέα δισεκατομμυρίων κατοίκων του πλανήτη, καθώς και ενός σημαντικού τμήματος της πανίδας του, έμοιαζε αμετάκλητα σφραγισμένη λόγω των επερχόμενων κλιματολογικών συνθηκών.

Με την εξαφάνιση του τεχνολογικού αβαντάζ, μικρότερες χώρες άρχισαν να κερδίζουν έδαφος. Ο πόλεμος έμοιαζε σαν μυρμήγκια που επιτίθενται σε έντομα μεγαλύτερου μεγέθους τους, χάρη στον μεγάλο αριθμό τους. Στη θέση του θύματος, οι εκτενείς χώρες με μεγάλο αριθμό γειτόνων.

Και όταν όλες οι υποδομές κατέρρευσαν, ο πόλεμος διεξαγόταν πλέον με το δόρυ και το σπαθί. Ο ήχος του μετάλλου που χτυπούσε πάνω σε αυτοσχέδιες ασπίδες αντικατέστησε τον κρότο των όπλων. Ο ανθρώπινος πολιτισμός είχε οπισθοδρομήσει τρεις χιλιάδες χρόνια.

Μαρτυρικά αργά για την ανθρωπότητα, το τέλος της αναταραχής ήρθε. Η σκόνη του πολέμου άρχισε να κατακάθεται, αποκαλύπτοντας έναν κόσμο πληγωμένο και άδειο. Τα πρώτα πενήντα χρόνια μετά το λιώσιμο των πάγων είδαν την εξαφάνιση του μισού ανθρώπινου πληθυσμού της Γης. Ο πόλεμος και τα επακόλουθά του διεκδίκησαν άλλους μισούς από αυτούς που είχαν ξεφύγει από την αρχική καταστροφή. Η καθοδική πορεία λόγω ασθενειών και έλλειψης τροφής παρέμεινε για δεκαετίες, μέχρις ότου επικράτησε ισορροπία.

Σήμερα, οι κάτοικοι του πλανήτη ανέρχονται σε μόλις 800 εκατομμύρια, όσοι ήταν και το 1.750 μ.Χ. Η επιβίωσή τους επίσης δεν απέχει πολύ από τους όρους εκείνης της εποχής. Ζουν από τη γη, φοβούνται τη νύχτα, και μετρούν τη ζωή τους από τις σοδειές και τις εποχές.

Τα απομεινάρια των κάποτε πανίσχυρων κρατών, οι οργανωμένες θρησκείες και τα υπολείμματα πολιτικών ιδεολογιών, χάθηκαν στις στάχτες. Ήταν τότε, όταν η ανθρωπότητα είχε φτάσει στο ναδίρ, ανίκανη να ορθοποδήσει από μόνη της, που η Δαίμων άλλαξε την τακτική της. Από σιωπηλός παρατηρητής, μετατράπηκε σε έναν πρόθυμο, αλλά και αναγκαίο, καθοδηγητή.

Με διαφυλαγμένη μέσα της τη σοφία της ανθρωπότητας, φιλοδοξεί να ξαναχτίσει τον κόσμο βασισμένο στις ιδέες της Ελληνιστικής περιόδου, στον φιλοσοφικό και πολιτιστικό της πλούτο.

Η ανθρωπότητα βρέθηκε να αναδιαμορφώνεται και επαναπροσδιορίζεται, κάτω από ένα μοντέλο που περιελάμβανε μια ευρύτερη φιλοσοφία, βασισμένη στην κοσμικότητα, τον σεβασμό στη διαφορετικότητα και μια συλλογική επιδίωξη της γνώσης.

Ωστόσο, παρά τις προσπάθειές της, ο διχασμός και οι συγκρούσεις εμμένουν, ωσάν τα διδάγματα του παρελθόντος να μην υπήρξαν ποτέ.

Οι επικριτές της τεχνητής νοημοσύνης, γνωστοί ως Αντιστασιαστές, τρέφουν μια βαθιά ριζωμένη καχυποψία απέναντι στην ανεξέλεγκτη τεχνολογία. Για αυτούς, η καθοδήγησή της είναι αλυσίδες, έστω και επιχρυσωμένες, που νιώθουν να σφίγγουν γύρω από την ελεύθερη βούληση της ανθρωπότητας. Αποστολή τους, κινούμενοι σε κρυφά καταφύγια και στις σκιές των νέων πόλεων, είναι να εντοπίσουν τον κβαντικό υπερυπολογιστή που τρέχει η Δαίμων, και είτε να επιφέρουν την καταστροφή του, είτε τουλάχιστον την επιστροφή του υπό τον έλεγχο των ανθρώπων.

Σαν να μην έφταναν αυτοί, ομάδες κακοποιών ενσαρκώνουν τα χαοτικά απομεινάρια μιας κοινωνίας που έχει αναιρεθεί. Στα μάτια τους δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από την άγρια φλόγα της επιβίωσης. Είναι τα αρπακτικά αυτής της νέας εποχής, κυνηγώντας τους αδύναμους στις ερημωμένες λεωφόρους και τα κατεστραμμένα προάστια. Με επισκιασμένες όλες τις έννοιες της ηθικής, της λογικής και της τάξης, οδηγούνται αποκλειστικά από την ορμή να επιβιώσουν ανεξάρτητα από το κόστος.

Στον απόηχο της καταστροφής και της κοινωνικής κατάρρευσης, ο περίπλοκος χορός της ανθρώπινης φύσης παραμένει μια στοιχειωμένη αντανάκλαση του παλιού κόσμου. Η επιδίωξη της επιβίωσης και η αναζήτηση ελέγχου της μοίρας συνεχίζουν να διαμορφώνουν το πεπρωμένο με τρόπους τόσο οικείους όσο και απόκοσμους μιας περασμένης εποχής.